Uczę geografii, której nie da się zapomnieć.

Geografią zaraziłem się w liceum, gdy nauczyciel pokazał mi, że to nie przedmiot „o stolicach”, tylko najszerszy system zależności, jaki wymyślono w szkole. Chemia, ekonomia, polityka, klimat — wszystko spotyka się tutaj.

Studia geograficzne na Uniwersytecie Warszawskim skończyłem z wyróżnieniem. W trakcie zostałem finalistą Olimpiady Geograficznej i zacząłem uczyć — najpierw kolegów, potem ich rodzeństwo, a potem uczniów z całej Warszawy.

Z czasem wypracowałem własny system: zaczynamy od mapy myśli całego działu, zjeżdżamy do konkretu, a kończymy zadaniami z arkuszy CKE. Dzięki temu uczeń nie wkuwa — rozumie, dlaczego coś działa właśnie tak. A to jest wiedza, którą pamięta się latami.